C l o s i n g...Pin

ดึกแล้ว     นั่งพับผ้าเป็นตั้งสูง เก็บใส่กระเป๋า

ดึกแล้ว   ดูรูปเก่าๆเก็บใส่ถุง ถุงของความทรงจำ

ดึกแล้ว  เรียบชีท  อันนิ้งไป หรือเก็บให้น้องดีกว่านะ

ดึกแล้ว  เก็บเลคเช่อร์  เอาไว้อ่านตอนสอบเข้าทำงาน

ดึกแล้ว   นอนนึก ใครกันนะคือเพื่อนคนแรก

ดึกแล้ว   นอนไม่หลับ คิดถึงวีรกรรมทำให้อาจารย์

 

เช้าแล้ว    วันนี้ไม่ต้องตื่นไปเรียนแล้วซินะ

เช้าแล้ว  ไปใส่บาตรที่โรงอาหารดีกว่า

เช้าแล้ว  ขี่มอเตอร์ไซด์แล้วรับบัตร  ขอบัตรเป็นที่ระลึกได้มั้ยเนี่ย

เช้าแล้ว   อ้าว...ตุ๊ดตู่  มาได้ไง ตกใจหมดเลย!

เช้าแล้ว   สระแก้วเธอสวยขึ้นทุกวัน

เช้าแล้ว  เดินนับต้นลั่นทม  บาน  หอม  งามนักแม้จะอยู่บนพื้น

 

หิวแล้ว  จะไปร้านไหนดี  ข้าว 15 บาท น้ำเปล่าใส่โหลละบาท ฝรั่ง 5 บาท  กล้วยทอด 5 บาท

               ที่สีลม  สยามหรือพารากอนคงไม่มี  อืมม..อร่อย อิ่ม ยี่สิบหกบาท สารอาหารครบทั้งห้าหมู่

 

ได้เวลาแล้วสินะ    ลาก่อนรถตู้                          ที่ฉันเคยนั่งไปเมเจอร์

                                ลาก่อนคุณยาม                            ที่ยืนแจกบัตรให้ฉันทุกวัน

                                ลาก่อนลานเปตอง                       ที่เพื่อนฉันหลายคนเรียนวิชานี้

                                ลาก่อนส้มตำไชยเชษฐ์               ที่ฉันชอบนั่งเสื่อมากกว่าตั้งโต๊ะ

                                ลาก่อนโรงละคร                         ที่เพื่อนฉันเป็นทั้งตัวเอกและตัวร้าย

                                ลาก่อนศึกษาศาสตร์                    ที่ทำให้ฉันรู้จักหม่อมหลวงปิ่น  มาลากุล

                                ก่อนโรงเรียนสาธิต                     ที่ทำให้ฉันมีที่ไหว้พระพิฆเณศวร

                                ลาก่อนศูนย์พัฒนาเด็ก                ที่ทำให้ฉันนึกถึงน้องเล็กที่บ้าน

                                ลาก่อนเอสอง                              ที่เป็นที่พักผ่อนเมื่อผ่านไปทางนี้

                                ลาก่อนศูนย์ศิลปะฯ                     ที่ทำให้ฉันรู้จักงานศิลปะชิ้นงาม

                                ลาก่อนวังสนามจันทร์                ที่ทำให้ฉันเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์งาน 100 ปี

                                ลาก่อนหอพักชายหอพักหญิง   ที่ทำให้พวกเรามาพบกัน

                                ลาก่อนคณะวิทยาศาสตร์            ที่ฉันชอบเดินในงานสัปดาห์วิทยาศาสตร์

                                ลาก่อนคณะเภสัชศาสตร์           ที่ฉันชอบแอบไปดูต้นไม้ที่หลังคณะ

                                ลาก่อนคณะวิศวกรรมศาสตร์     ที่ฉันชอบขี่รถจักรยานผ่านไปมา

                                ลาก่อนคณะอักษรศาสตร์           ที่ทำให้ฉันรู้จักเพื่อนต่างชาติ  ต่างภาษา

                                ลาก่อนตึกกระทะ                       ที่ทำให้ฉันนึกถึงคนตั้งชื่อ

                                ลาก่อนโรงอาหารทั้งหลาย         ที่ทำให้ฉันอิ่มและอร่อย

                                ลาก่อนสนามกีฬา                      ที่ทำให้ฉันได้หัวเราะและเบิกบานใจ

                                ลาก่อนตลาดนัด                          ที่ทำให้ฉันสัมผัสของมือสอง

                                ลาก่อนดอกแก้ว                          ที่ทำฉันชอบดอกไม้ไทย

                                ลาก่อนถนนทุกสาย                    ที่ทำให้ฉันได้ขี่จักรยาน

                                ลาก่อนสระแก้ว                          ที่ทำให้ฉันรู้จักความสวยงามและเยือกเย็น

                                ลาก่อนเวอร์ริเดียน                     ที่ทำให้ฉันรู้จักเฉดของสีเขียว

                                ลาก่อน Santa Lucia               ที่ต่อไปฉันคงร้องคนเดียวเพื่อนึกถึงอาจารย์ศิลป์ พีระศรี

                                ลาก่อนหอสมุดฯ                         ที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่าบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง

                                ลาก่อนศิลปากร                           ที่ฟูมฟักฉัน  จนมีวันนี้

 

 

รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า "ศิลปากร"
ภาพวันแรกของการได้มาอยู่ที่นี่อะไรๆก็ดีไปหมดเลย
และทุกๆวันที่อยู่ที่นี่ ก็ถูกเก็บไว้ในบันทึกของหัวใจ
ฉันตกหลุมรักตั้งแต่ได้รู้จักชื่อแล้วล่ะ ศิลปากรที่รัก
จากนี้ไปเราคงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมแล้วนะ
ขอให้เธอคงเสน่ห์ความเป็นเธอแบบนี้
คงความสุนทรีย์ให้กับฉันและผู้มาใหม่ในทุกวันวานตลอดไป

 

 

 

 

 

  

 

 

 

ประหนึ่งว่าจะให้ช้านเป็นจอมยุทธมีสิบมือ สิบหน้า สิบแขน สืบขา ยิ่งกว่าทศกัณฑ์เลยเหอะ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฝัน

 

จำกันได้มั้ยว่าความฝันเราเป็นภาพสีอะไรหลังจากที่เราลืมตาตื่น

ปิ่นเคยรู้มาว่า ความฝันของเราเป็นภาพสีขาวดำ หรือไม่ก็ถูกเส้นบางๆกั้นอยู่ระหว่างที่เรานึกคิด จนราวกับว่ามันผ่านมานานแล้วจนเราไม่สามารถนึกออก

 

แต่คืนหนึ่ง ทำให้ปิ่นมั่นใจว่า ความฝันของเรามีภาพเป็นสีด้วยล่ะ

 

…กลางป่าดิบชื้นราวจะเป็นฤดูใบไม้ผลิ สีสันของต้นไม้ใบหญ้า เป็นสีส้มและเขียวอ่อน ภาพสีนวลๆ จู่ๆก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วฉันก็ได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ภาพของเธอเป็นภาพที่ดูจางๆ สวมเสื้อผ้าสีสดใส คล้ายๆชุดฮันบกของเกาหลี  หน้าตาน่ารัก เธอพยายามสื่อสารอะไรกับฉันบางอย่าง ซึ่งฉันทำท่ากล้าๆกลัวๆและไม่เข้าใจเธอ   จนรู้สึกได้ว่าเธอหมดหวังในทีท่าของฉัน และกำลังจะเดินจากไป

     ทันใดนั้นฉันก็นึกคำทักทายภาษาที่คิดว่าเธอจะเข้าใจ  “อันยองอันซาโย”  ฉันพูดทักขึ้นมา  เพราะเป็นประโยคเดียวที่ฉันนึกออก

แล้วเธอก็หันกลับมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มนัยหน้า  เราได้กลายเป็นเพื่อนกัน  เธอเล่าเรื่องราวอดีตของเธอให้ฉันได้รับรู้

ฉันพาเธอไปพบกับคนที่เธอรัก  ในบ้านที่เคยเป็นบ้านของเธอ โดยที่มีฉันเพียงคนเดียวที่สามารถมองเห็นเธอ และสื่อสารกับเธอได้  ฉันจึงกลายเป็นคนกลางระหว่างโลกของเธอกับโลกของเรา   เธอได้บอกเล่าเรื่องราวให้คนในครอบครัวของเธอรับรู้ ว่าชีวิตเธอเป็นอย่างไร หลังจากที่เธอไม่มีวันได้กลับมาที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว

 

       เรื่องราวในฝันที่ฉันได้เจอในคืนนั้น แม้จะเป็นเรื่องราวที่พิสูจน์ไม่ได้ ว่าทำไมฉันถึงฝันแบบนี้ แต่อย่างน้อยเรื่องเล่าจากความฝัน ที่ฝังใจมาจนถึงขณะที่ฉันตื่น  ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจราวกับได้ช่วยเหลือคนคนหนึ่งให้มีความสุข .....

 

เป็นเรื่องที่แปลกมากที่ฉันได้ฝันออกมาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว และคิดว่าความฝันในคืนนั้น เป็นฝันที่สวยที่สุดเท่าที่ความทรงจำของฉันได้บันทึกไว้ ที่น่าสนใจที่สุดคือ สีของความฝันเป็นสีสันที่ชวนให้ฝันอีก

 

จริงๆนะ

 

“ฉันไม่ใช่คนช่างฝัน ไม่ได้อินกับนิยายรัก แล้วให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น แต่ความฝันก็คือความฝัน ภาพที่เห็นนั้นมันก็อยู่ในฝันต่อไป” 

 

หลังจากที่พักน่องจากการปั่นจักรยานไปเรียนที่มหา'ลัยได้ เกือบสามปี

ป๊ะป๋าประธานรถมอไซด์ที่บ้านมาไว้ให้มาขับเฉิดฉายในเมืองนครปฐม

ไปนู่น ไปนี่ กับเพื่อนๆอย่างเปรมปรีดิ์  แต่แล้ว.......

 

เด็กแว๊นๆ อย่างช้านก็พลาดดดดดด

 

วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๐๐๗ ปีการศึกษาต้น ของชีวิตนักศึกษาปี ๔

ด้วยความที่ตื่นกันเช้าๆ เพื่อจะไปเรียนวิชา sport science แต่อาจารย์งดclassค่า

อิปิ่นอยากไปกินข้าวเช้าที่ที่มันไกลๆรัศมี หน้ามหาลัย และห่างไกลหอพัก

เลยชวนเนเน่เพื่อนสาวข้างห้องไปแอ่วแถวองค์พระปฐมฯ กัน

เล็งร้านติ่มซำไว้ หมูเฮาจะเข้าไปเจี๊ยะในร้านโชคดีติ่มซำ

โอ้ว อาหารเหลาๆซูสีไทเฮาอย่างเราๆจะตามไปกิน ^^

 

และแล้วก็ขับอ้อมทางสี่แยกซักนิดหนึ่ง เพื่อความปลอดภัยในการขับขี่(เพราะการขี่รถย้อนศร มันอันตราย !!!)

 

แล้วก็ปลอดภัยจริงๆ เพราะมีตำรวจโบกรถให้  ขับมาประกบเล๊ย  โบกๆๆๆ

 

 

โบกให้กุจอด  โอ้วจ๊อด!!! กุว่าแล้วตำรวจดักซุ่ม สังหรในดวงจิต เปรยๆไว้ตั้งแต่ออกสตาร์ทมาแล้ว

"จะเจอตำรวจป่าววะ"  แหม อายุยืนจริงๆ ถามหาปุ๊บ ก็ได้เจอสมใจ (สมมัน!!)

 

โถ่ เอ๊ย อีกไม่กี่ร้อยเมตร ก็จะเจอร้านโชคดีติ่มซำ แล้ว  ดันมาโชคร้าย เจอตำรวจเรียกเสียค่าปรับ

ข้อหาไม่สวมหมวกกันน็อค กับ พรบ.บูด(พรบ.หมดอายุ) ใบขับขี่ก็ไม่ได้เอามาอีก

เลยต้องไปแวะโรงพัก ทั้งๆที่ร้านติ่มซำห่างแค่เพียงเอื้อมมือ

 

แหมะ !! อยู่มาจนเข้าปีที่ ๔ แล้วเพิ่งจะมาพลาดท่าเสียค่าปรับสินไหมให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ฮ่วย !!

 

 

 

 

นั่งลง ณ จุดเสียค่าปรับ ทำตามขั้นตอนของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์อย่างไม่ขัดขืน

ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนอีกข้อหา คือ หลบหนีคดี

ฮู้วววว  โดนปรับไป ๒๐๐ บาท ต่อรองแล้ว ก็ไม่ยอมลดให้

แถมมาถามอีกว่า รับสอนพิเศษภาษาอังกฤษเด็กๆมั้ย

 

เค้าคงเห็นว่าอยู่คณะอักษร เลยถามดู เผื่อจะเจอผู้ต้องหาที่มีความสามารถทางภาษาอังกฤษไปสอนพิเศษให้ลูก

 

อ๊ะ จับผิดคนแล้วค่า  หนูโง่อังกฤษอย่างรุนนี ลืมหมดแล้วแหละ (กรูคิดในใจ)

 

 

เสียค่าปรับแล้ว เซ็นต์ชื่อแล้ว  จะรอช้าอยู่ไย  โชคดีติ่มซำที่เล็งไว้ กำลังรออยู่

กุจะไปแด๊กติ่มซำ

 

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ชื่อร้านคือ โชคดีติ่มซำนี่หว่า ไม่ได้ชื่อ โชคดีหมวกกันน็อค

มันเลยกันตำรวจจับไม่ได้ เลยต้องยอมจำนน ทำตามกฎหมาย

 

 

ปล. ติ่มซำอร่อยดี