ดึกแล้ว     นั่งพับผ้าเป็นตั้งสูง เก็บใส่กระเป๋า

ดึกแล้ว   ดูรูปเก่าๆเก็บใส่ถุง ถุงของความทรงจำ

ดึกแล้ว  เรียบชีท  อันนิ้งไป หรือเก็บให้น้องดีกว่านะ

ดึกแล้ว  เก็บเลคเช่อร์  เอาไว้อ่านตอนสอบเข้าทำงาน

ดึกแล้ว   นอนนึก ใครกันนะคือเพื่อนคนแรก

ดึกแล้ว   นอนไม่หลับ คิดถึงวีรกรรมทำให้อาจารย์

 

เช้าแล้ว    วันนี้ไม่ต้องตื่นไปเรียนแล้วซินะ

เช้าแล้ว  ไปใส่บาตรที่โรงอาหารดีกว่า

เช้าแล้ว  ขี่มอเตอร์ไซด์แล้วรับบัตร  ขอบัตรเป็นที่ระลึกได้มั้ยเนี่ย

เช้าแล้ว   อ้าว...ตุ๊ดตู่  มาได้ไง ตกใจหมดเลย!

เช้าแล้ว   สระแก้วเธอสวยขึ้นทุกวัน

เช้าแล้ว  เดินนับต้นลั่นทม  บาน  หอม  งามนักแม้จะอยู่บนพื้น

 

หิวแล้ว  จะไปร้านไหนดี  ข้าว 15 บาท น้ำเปล่าใส่โหลละบาท ฝรั่ง 5 บาท  กล้วยทอด 5 บาท

               ที่สีลม  สยามหรือพารากอนคงไม่มี  อืมม..อร่อย อิ่ม ยี่สิบหกบาท สารอาหารครบทั้งห้าหมู่

 

ได้เวลาแล้วสินะ    ลาก่อนรถตู้                          ที่ฉันเคยนั่งไปเมเจอร์

                                ลาก่อนคุณยาม                            ที่ยืนแจกบัตรให้ฉันทุกวัน

                                ลาก่อนลานเปตอง                       ที่เพื่อนฉันหลายคนเรียนวิชานี้

                                ลาก่อนส้มตำไชยเชษฐ์               ที่ฉันชอบนั่งเสื่อมากกว่าตั้งโต๊ะ

                                ลาก่อนโรงละคร                         ที่เพื่อนฉันเป็นทั้งตัวเอกและตัวร้าย

                                ลาก่อนศึกษาศาสตร์                    ที่ทำให้ฉันรู้จักหม่อมหลวงปิ่น  มาลากุล

                                ก่อนโรงเรียนสาธิต                     ที่ทำให้ฉันมีที่ไหว้พระพิฆเณศวร

                                ลาก่อนศูนย์พัฒนาเด็ก                ที่ทำให้ฉันนึกถึงน้องเล็กที่บ้าน

                                ลาก่อนเอสอง                              ที่เป็นที่พักผ่อนเมื่อผ่านไปทางนี้

                                ลาก่อนศูนย์ศิลปะฯ                     ที่ทำให้ฉันรู้จักงานศิลปะชิ้นงาม

                                ลาก่อนวังสนามจันทร์                ที่ทำให้ฉันเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์งาน 100 ปี

                                ลาก่อนหอพักชายหอพักหญิง   ที่ทำให้พวกเรามาพบกัน

                                ลาก่อนคณะวิทยาศาสตร์            ที่ฉันชอบเดินในงานสัปดาห์วิทยาศาสตร์

                                ลาก่อนคณะเภสัชศาสตร์           ที่ฉันชอบแอบไปดูต้นไม้ที่หลังคณะ

                                ลาก่อนคณะวิศวกรรมศาสตร์     ที่ฉันชอบขี่รถจักรยานผ่านไปมา

                                ลาก่อนคณะอักษรศาสตร์           ที่ทำให้ฉันรู้จักเพื่อนต่างชาติ  ต่างภาษา

                                ลาก่อนตึกกระทะ                       ที่ทำให้ฉันนึกถึงคนตั้งชื่อ

                                ลาก่อนโรงอาหารทั้งหลาย         ที่ทำให้ฉันอิ่มและอร่อย

                                ลาก่อนสนามกีฬา                      ที่ทำให้ฉันได้หัวเราะและเบิกบานใจ

                                ลาก่อนตลาดนัด                          ที่ทำให้ฉันสัมผัสของมือสอง

                                ลาก่อนดอกแก้ว                          ที่ทำฉันชอบดอกไม้ไทย

                                ลาก่อนถนนทุกสาย                    ที่ทำให้ฉันได้ขี่จักรยาน

                                ลาก่อนสระแก้ว                          ที่ทำให้ฉันรู้จักความสวยงามและเยือกเย็น

                                ลาก่อนเวอร์ริเดียน                     ที่ทำให้ฉันรู้จักเฉดของสีเขียว

                                ลาก่อน Santa Lucia               ที่ต่อไปฉันคงร้องคนเดียวเพื่อนึกถึงอาจารย์ศิลป์ พีระศรี

                                ลาก่อนหอสมุดฯ                         ที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่าบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง

                                ลาก่อนศิลปากร                           ที่ฟูมฟักฉัน  จนมีวันนี้

 

 

รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า "ศิลปากร"
ภาพวันแรกของการได้มาอยู่ที่นี่อะไรๆก็ดีไปหมดเลย
และทุกๆวันที่อยู่ที่นี่ ก็ถูกเก็บไว้ในบันทึกของหัวใจ
ฉันตกหลุมรักตั้งแต่ได้รู้จักชื่อแล้วล่ะ ศิลปากรที่รัก
จากนี้ไปเราคงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมแล้วนะ
ขอให้เธอคงเสน่ห์ความเป็นเธอแบบนี้
คงความสุนทรีย์ให้กับฉันและผู้มาใหม่ในทุกวันวานตลอดไป

 

 

 

 

 

  

 

 

 

ประหนึ่งว่าจะให้ช้านเป็นจอมยุทธมีสิบมือ สิบหน้า สิบแขน สืบขา ยิ่งกว่าทศกัณฑ์เลยเหอะ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฝัน

 

จำกันได้มั้ยว่าความฝันเราเป็นภาพสีอะไรหลังจากที่เราลืมตาตื่น

ปิ่นเคยรู้มาว่า ความฝันของเราเป็นภาพสีขาวดำ หรือไม่ก็ถูกเส้นบางๆกั้นอยู่ระหว่างที่เรานึกคิด จนราวกับว่ามันผ่านมานานแล้วจนเราไม่สามารถนึกออก

 

แต่คืนหนึ่ง ทำให้ปิ่นมั่นใจว่า ความฝันของเรามีภาพเป็นสีด้วยล่ะ

 

…กลางป่าดิบชื้นราวจะเป็นฤดูใบไม้ผลิ สีสันของต้นไม้ใบหญ้า เป็นสีส้มและเขียวอ่อน ภาพสีนวลๆ จู่ๆก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วฉันก็ได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ภาพของเธอเป็นภาพที่ดูจางๆ สวมเสื้อผ้าสีสดใส คล้ายๆชุดฮันบกของเกาหลี  หน้าตาน่ารัก เธอพยายามสื่อสารอะไรกับฉันบางอย่าง ซึ่งฉันทำท่ากล้าๆกลัวๆและไม่เข้าใจเธอ   จนรู้สึกได้ว่าเธอหมดหวังในทีท่าของฉัน และกำลังจะเดินจากไป

     ทันใดนั้นฉันก็นึกคำทักทายภาษาที่คิดว่าเธอจะเข้าใจ  “อันยองอันซาโย”  ฉันพูดทักขึ้นมา  เพราะเป็นประโยคเดียวที่ฉันนึกออก

แล้วเธอก็หันกลับมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มนัยหน้า  เราได้กลายเป็นเพื่อนกัน  เธอเล่าเรื่องราวอดีตของเธอให้ฉันได้รับรู้

ฉันพาเธอไปพบกับคนที่เธอรัก  ในบ้านที่เคยเป็นบ้านของเธอ โดยที่มีฉันเพียงคนเดียวที่สามารถมองเห็นเธอ และสื่อสารกับเธอได้  ฉันจึงกลายเป็นคนกลางระหว่างโลกของเธอกับโลกของเรา   เธอได้บอกเล่าเรื่องราวให้คนในครอบครัวของเธอรับรู้ ว่าชีวิตเธอเป็นอย่างไร หลังจากที่เธอไม่มีวันได้กลับมาที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว

 

       เรื่องราวในฝันที่ฉันได้เจอในคืนนั้น แม้จะเป็นเรื่องราวที่พิสูจน์ไม่ได้ ว่าทำไมฉันถึงฝันแบบนี้ แต่อย่างน้อยเรื่องเล่าจากความฝัน ที่ฝังใจมาจนถึงขณะที่ฉันตื่น  ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจราวกับได้ช่วยเหลือคนคนหนึ่งให้มีความสุข .....

 

เป็นเรื่องที่แปลกมากที่ฉันได้ฝันออกมาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว และคิดว่าความฝันในคืนนั้น เป็นฝันที่สวยที่สุดเท่าที่ความทรงจำของฉันได้บันทึกไว้ ที่น่าสนใจที่สุดคือ สีของความฝันเป็นสีสันที่ชวนให้ฝันอีก

 

จริงๆนะ

 

“ฉันไม่ใช่คนช่างฝัน ไม่ได้อินกับนิยายรัก แล้วให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น แต่ความฝันก็คือความฝัน ภาพที่เห็นนั้นมันก็อยู่ในฝันต่อไป” 

 

หลังจากที่พักน่องจากการปั่นจักรยานไปเรียนที่มหา'ลัยได้ เกือบสามปี

ป๊ะป๋าประธานรถมอไซด์ที่บ้านมาไว้ให้มาขับเฉิดฉายในเมืองนครปฐม

ไปนู่น ไปนี่ กับเพื่อนๆอย่างเปรมปรีดิ์  แต่แล้ว.......

 

เด็กแว๊นๆ อย่างช้านก็พลาดดดดดด

 

วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๐๐๗ ปีการศึกษาต้น ของชีวิตนักศึกษาปี ๔

ด้วยความที่ตื่นกันเช้าๆ เพื่อจะไปเรียนวิชา sport science แต่อาจารย์งดclassค่า

อิปิ่นอยากไปกินข้าวเช้าที่ที่มันไกลๆรัศมี หน้ามหาลัย และห่างไกลหอพัก

เลยชวนเนเน่เพื่อนสาวข้างห้องไปแอ่วแถวองค์พระปฐมฯ กัน

เล็งร้านติ่มซำไว้ หมูเฮาจะเข้าไปเจี๊ยะในร้านโชคดีติ่มซำ

โอ้ว อาหารเหลาๆซูสีไทเฮาอย่างเราๆจะตามไปกิน ^^

 

และแล้วก็ขับอ้อมทางสี่แยกซักนิดหนึ่ง เพื่อความปลอดภัยในการขับขี่(เพราะการขี่รถย้อนศร มันอันตราย !!!)

 

แล้วก็ปลอดภัยจริงๆ เพราะมีตำรวจโบกรถให้  ขับมาประกบเล๊ย  โบกๆๆๆ

 

 

โบกให้กุจอด  โอ้วจ๊อด!!! กุว่าแล้วตำรวจดักซุ่ม สังหรในดวงจิต เปรยๆไว้ตั้งแต่ออกสตาร์ทมาแล้ว

"จะเจอตำรวจป่าววะ"  แหม อายุยืนจริงๆ ถามหาปุ๊บ ก็ได้เจอสมใจ (สมมัน!!)

 

โถ่ เอ๊ย อีกไม่กี่ร้อยเมตร ก็จะเจอร้านโชคดีติ่มซำ แล้ว  ดันมาโชคร้าย เจอตำรวจเรียกเสียค่าปรับ

ข้อหาไม่สวมหมวกกันน็อค กับ พรบ.บูด(พรบ.หมดอายุ) ใบขับขี่ก็ไม่ได้เอามาอีก

เลยต้องไปแวะโรงพัก ทั้งๆที่ร้านติ่มซำห่างแค่เพียงเอื้อมมือ

 

แหมะ !! อยู่มาจนเข้าปีที่ ๔ แล้วเพิ่งจะมาพลาดท่าเสียค่าปรับสินไหมให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ฮ่วย !!

 

 

 

 

นั่งลง ณ จุดเสียค่าปรับ ทำตามขั้นตอนของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์อย่างไม่ขัดขืน

ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนอีกข้อหา คือ หลบหนีคดี

ฮู้วววว  โดนปรับไป ๒๐๐ บาท ต่อรองแล้ว ก็ไม่ยอมลดให้

แถมมาถามอีกว่า รับสอนพิเศษภาษาอังกฤษเด็กๆมั้ย

 

เค้าคงเห็นว่าอยู่คณะอักษร เลยถามดู เผื่อจะเจอผู้ต้องหาที่มีความสามารถทางภาษาอังกฤษไปสอนพิเศษให้ลูก

 

อ๊ะ จับผิดคนแล้วค่า  หนูโง่อังกฤษอย่างรุนนี ลืมหมดแล้วแหละ (กรูคิดในใจ)

 

 

เสียค่าปรับแล้ว เซ็นต์ชื่อแล้ว  จะรอช้าอยู่ไย  โชคดีติ่มซำที่เล็งไว้ กำลังรออยู่

กุจะไปแด๊กติ่มซำ

 

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ชื่อร้านคือ โชคดีติ่มซำนี่หว่า ไม่ได้ชื่อ โชคดีหมวกกันน็อค

มันเลยกันตำรวจจับไม่ได้ เลยต้องยอมจำนน ทำตามกฎหมาย

 

 

ปล. ติ่มซำอร่อยดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อากาศยังคงหนาวๆอยู่นะช่วงนี้ เพราะฝนตกทุกวัน หนาวประมาณ 10กว่าองศาได้อ่ะ

ที่ญี่ปุ่นเนี่ยพยากรณ์อากาศเค้าแม่นมาก ค่อนข้างเจอะจงเป็นพื่นที่ เลยทำให้รู้แม้กระทั่งเวลากี่โมงที่ฝนจะตก

 

ของเค้าดีจริงๆ !!

ถึงแม้ว่าฝนจะตกลงมา และหนาวเย็นอย่างบ้าคลั่งแล้ว ก็ยังปรารถนาจะให้เจอหิมะอีกอยู่ดี

ช่วงนี้เป็นช่วงเปลี่ยนฤดู ต้นซากุระผลิใบมาหมดจนไม่เหลือดอกขาวๆแล้วหล่ะ

โชคดีที่มาทันได้เห็นดอกซากุระ

 

ชีวิตที่อยู่ที่นี่วันธรรมดาก็ไปเรียน  ส่วนเสาร์ อาทิตย์ ไปเที่ยวตลอดค่า อากาศกำลังดีเดินทางไกลๆ แล้วไม่ค่อยเหนื่อย

จะเหนื่อยก็อิตอนวิ่งกลับบ้าน เพราะกลับมาซะมืดๆ เดินคนเดียวน่ากลัวชะมัด

ไม่ได้กลัวคนหรอก แต่กลัวผี อากาศเย็นๆ เงียบๆ ได้ยินแต่ฝีเท้าของตัวเอง บรรยากาศเหมือนในหนังตอนผีกำลังจะออกมา

วิ่งๆๆๆ มองๆๆไปรอบข้าง  ไม่รู้จะเห็นผู้หญิงชุดขาว หน้าขาว ยืนอยู่รึเปล่า >< ไม่เอา ไม่ฟุ้งซ่าน

เอาเป็นว่าอากาศแปรปรวนแต่ก็ยังแข็งแรงและสบายดีเจ้า....

 

 

 

 

 

 

อยากตัดผมทรงนี้

 

แต่รอให้ผมยาวกว่านี้อีกซักพักก่อน

"

 

ช่วงนี้สอบ และงานชุกชุม.....

 

 

สวัสดีวันที่ ๒๗

วันนี้ ๒๗ ธันวา เเป็นวันคล้ายวันเกิดของปิ่น และ พี่อ๋องด้วย (หนึ่งใน My gang )

บังเอิญว่าเกิดวันเดียวกันเป๊ะ เพียงแต่ว่า พี่อ๋องเกิดก่อนปิ่นหนึ่งปีพุทธศักราช พี่อ๋องก็เลยแก่กว่าปิ่น หนึ่งปีเต็มๆค่า (ถ้าพี่อ๋องแวะมาอ่าน ขอให้รู้ว่าฉานกำลังนินทาอยู่ อิอิ)

ปิ่นดูหนังสือพิมพ์ของวันนี้ ก็สะดุดตรงวันที่ ๒๗ ธันวาคมนี่แหละ  เพราะเป็นตัวเลขที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เกิด และวันนี้เป็นวันที่ไม่เหมือนกับวันอื่น ( ก็แน่หละ ในปฏิทินมันมีวันไหนที่ซ้ำกันบ้างล่ะค๊าบพี่น้อง แหกตาดูซิ  ผ่าง !!!!) 

แต่ละวันมันก็มีเรื่องดีๆร้ายๆเกิดขึ้นวนเวียนกันไป  ไม่ยกเว้นว่าเป็นวันเกิดใครทั้งนั้น

เปิดดูหนังสือพิมพ์ ข่าวตามล่าโจร ก็ไล่ล่ากันไม่จบสิ้น / เผาโรงเรียนก็ไม่นึกถึงจิตใจของเด็กๆเลย /ปอเต็กตึ้งก็ทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อยอยู่ทุกวัน ลมหนาวทั้งหนาวเย็นและหนาวสั่ง  ธรรมชาติอาจจะโหดร้ายที่ไม่ยอมหยุดฉลองวันเกิดให้ใคร

แต่เรื่องดีดีอ่ะ  ปิ่นว่ามันเกิดขึ้นได้ด้วยใจของเราเองนี่แหละ

เอาเป็นว่า วันเกิดปิ่นแล้ว อยากจะบอกว่า หากว่าอิฉานเคยทำให้ใคร เข้าใจอะไรผิดๆ โกรธแค้นฝังหุ่น จนต้องหม่นหมองประคองอารมณ์แซ๊ดๆแล้วล่ะก็  อิฉาน ก็ ขอโทษ ด้วย (^/\^)  "ขอออโท๊ษษษษ"

และถ้าใคร มาทำให้อิฉาน แค้นเคืองเฟื่องอารมณ์แล้วหล่ะก็  จะบอกว่า"ไม่เป็นไรหรอก"จะไม่จำฝังใจ (แต่จะรำลึกไว้อยู่บางเวลา) โดยเฉพาะ กบฏผิงกั่ว 55555

อ่ะ ล้อเล่นนนน

เกิดท้ายปีก็ดีอย่างนี้แหละ ปิ่นก็จะถือโอกาสผสมโรงกับเทศกาลปีใหม่ ที่ใครๆ เค้าส่งความสุขกันเลยละกัน

 

“ อิฉาน ขอภาวนาให้วันเวลาที่เพิ่มขึ้น นำพาความสุขและสิ่งดีดีให้มีมากขึ้นตามไปด้วย”  

เอ๊า  สาธู๊วววว

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

PS.

·       คำว่า กบฎผิงกั่ว  เป็นคำศัพท์ที่รู้กันในวงใน ในพงศาวดารจีนก็ไม่ได้ระบุไว้อย่างแน่แท้ ไม่ต้องไปผลิกตำนานที่ไหนนะ 

·       ขอให้คนที่เกิดเดือนนี้มีความสุข และหน้าตาดีกันอย่างทั่วถึง

·       ขอบคุณคำอวยพรดีดีจากเพื่อนๆด้วยค่า จะนำไปใช้และปฎิบัติตามอย่างเคร่งครัด คั๊บผ๊ม (^.^)\"

.   หมู่นี้เจอแต่เรื่องแปลกๆ

·       ๒๗ ธันวา แล้วงัยต่อ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

เพลงนี้ติดอยู่ใน Top 5 อันดับเพลงเพราะในหัวใจ

ฟังมาฟังไป ก็รู้สึกว่าเพลงนี้ช่างแสนดีเหลือเกิน

ทุกครั้งที่ต้องปั่นงาน แปลวิชาบทความคัดสรรวัฒนธรรมภาษาญี่ปุ่น

ต้องอยู่ดึกๆ คนเดียวเงียบๆ มันก็กลัวจะหลอนงัย

ก็ต้องเปิดเพลง และ ออนไลน์ MSNเอาไว้เป็นเพื่อนร่วมโลก

เพราะการออนไลน์ MSN ก็ทำให้รู้ว่าในประเทศไทย"ยังมีคนนอนดึกอยู่ใน list msn นี้ด้วยจ้า"

แล้วข้าเจ้า ก็นั่งฟังนี้ไปเพลินๆ กับงานที่มีมาเกือบทุกวัน

 

ไม่ทำ ไม่ได้ เพราะเดี๋ยวถูก

 

 

 

 

 

 

 

 "ใต้ค่ำคืนที่เดินช่างพร่างพราย แล้วก็มีคนนึงอยู่ข้างกาย มันช่างสุขหัวใจ
แสงดวงดาวเป็นทางยาวพาดผ่าน ฟ้าแลเป็นประกายระยิบงาม งดงามเกินอธิบาย

ไม่ทันจะรู้สึกตัวก็จะเช้าดูมันรวดเร็วเกินไป ช่วงเวลาที่ดีผ่านและพ้นไปอย่างง่ายดาย

อีกไม่นานก็เช้า อีกไม่นานก็วันใหม่ จะเป็นวันอีกวันที่ดีที่พบแต่ความสดใส
เธอจะกอดกับฉัน ไม่ว่าอีกนานสักเท่าไหร่ จะมีอีกกี่เช้าให้อยู่กับฉันจะไม่ไปไหน ก็ผ่านมันไปด้วยดี

เมื่อเจอวันที่เธอนั้นมืดมน แล้วต้องการจะมีใครสักคน เธอก็อยู่ข้างกาย
ช่วงเวลาเลวร้ายทรมาน ยิ่งรอให้ผ่านไปก็ยิ่งนาน แต่เธอไม่เคยจากไป

อยากจะพ้นคืนนี้ อยากจะหนีทุกอย่างไปไกลแสนไกล
แต่เธอกอดฉันเอาไว้ บอกและย้ำให้ฉันมั่นใจ

(ว่า)อีกไม่นานก็เช้า อีกไม่นานก็วันใหม่ และจะไม่เลวร้ายอย่างที่ได้พบเจอในวันนี้
อีกไม่นานก็จบแล้ว ทุกอย่างจะเป็นเรื่องดี และในเวลานี้เธอจะพาฉันข้ามฝันร้ายนี้ไป (อีกไม่นานก็คลี่คลาย)

อยากจะพ้นคืนนี้ อยากจะหนีทุกอย่างไปไกลแสนไกล
แต่เธอกอดฉันเอาไว้ บอกและย้ำให้ฉันมั่นใจ

(ว่า)อีกไม่นานก็เช้า อีกไม่นานก็วันใหม่ และจะไม่เลวร้ายอย่างที่ได้พบเจอในวันนี้
อีกไม่นานก็จบแล้ว ทุกอย่างจะเป็นเรื่องดี และในเวลานี้เธอจะพาฉันข้ามฝันร้ายนี้ไป (อีกไม่นานก็คลี่คลาย)

อีกไม่ช้า อีกไม่นานก็เช้า "

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

 

 

 

อยู่ๆ ก็หาเรื่องให้ตัวเอง

 

เรื่องมันก็มีอยู่ว่า อิช้านไปสิงอยู่ที่ห้องของเพื่อน(ชื่อนังม่อน) เพื่อว่าจะไปเดินแพรแว๊ด(เดินเที่ยวเล่น หลั่นล๊า~) ที่ตลาดนัดสวนจัตุจัตร

 

จงอ่านบทสนทนาต่อไปนี้

 

 

 ม่อน "แมวเปอร์เซียที่หอนะ มันออกลูกวิ่งตัวกลมๆปุ๊กลุ๊ก น่าร๊าก น่ารัก "

 

(ซึ่งปิ่นนี่ก็ชอบหะแมวอยู่เป็นทุนเดิมอยู่ด้วย  ก่อนจะออกไปแพรแว๊ด ก็ขอไปเล่นกับแมวแล้วถ่ายรูปมันมาไว้ และพูดคุยกับเจ้าของแมว

 

อย่างงู้น อย่างงี้ ขายตัวเท่าไหร่ บลา ๆๆๆ  ....

เจ๊เจ้าของก็สุดใจดีบอกเล่าเก้าสิบ บลา ๆๆๆๆๆ เม้าท์ๆๆๆๆ   จนพอใจแล้ว

 

แล้วช้านกับนังม่อน ก็ยุรยาตรออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หมาเห่าส์ หมาเห่าส์

ตอน : วีรกรรมของ หมาๆ แมวๆ

 

 

        ปกติที่บ้านจะไม่สนับสนุนให้เลี้ยงสัตว์เลือดอุ่น หรือสัตว์เลี้ยงขนปกปุย  เนื่องจากว่าจะต้องเป็นภาระแล้ว ยังทำให้เราต้องสงสารมัน เวลาที่มันป่วย หรือ ตาย

จะส่งผลให้จิตใจหมองมัว และสร้างบาปกรรมกันไป  แต่มีสัตว์เลี้ยงจำพวกปลานี่แหละ ที่พ่อเห็นชอบจนช่วงหนึ่งก็ฮิตกันทั้งบ้าน ไปซื้อปลาให้มาเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในตู้ปลา

และอ่างบัวหน้าบ้าน  ก็มีความสุขในการที่จะเข้าออกร้านขายปลากันทั้งบ้าน...

 

แต่เมื่อนับๆดูแล้ว หมา แมว ที่เคยมาร่วมชะตากรรมกับ 3 พี่น้องในบ้านฉันก็มีอยู่ไม่น้อย

 

ปิคนิค

เป็นลูกหมาตัวสีขาว พันธุ์ผสมกลมกลืน ได้มาตอนอยู่ อนุบาล 2 ที่จำได้เพราะมีรูปถ่ายคู่กับมัน

รู้สึกว่าจะหลงเข้ามาในบ้าน แล้วก็ชื่นชมกันได้ซักพักหนึ่ง  ก็ต้องปล่อยมันไป เหตุผลเพราะ

ที่บ้านไม่อยากให้เลี้ยงสัตว์เลือดอุ่น ขนปุกปุยและเป็นตัวเมีย แล้วอีกอย่าง พวกเรายังเป็นเด็กอยู่คงรับผิดชอบชีวิตสัตว์โลกไม่ได้แน่ๆ

เพราะตอนนั้นก็ยังเด็ก ยังอ่านหนังสือไม่ออกเลย

 

 

ดุ๊กดิ๊ก

ได้มาตอน ป 1 มั้ง จากเพื่อนของแม่  หมาที่บ้านเค้าออกลูก ก็เลยได้รับส่วนแบ่งนี้มา 1 ตัว   อยู่ได้ประมาณ 1 สัปดาห์

แล้วก็ฝากเค้าเลี้ยงไว้ เพราะต้องไปต่างจังหวัดกัน 2-3 วัน พอกลับมา คนที่ฝากเลี้ยงบอกว่า ดุ๊กดิ๊ก ถูกรถชนตายแล้ว

ก็เสียใจ เสียใจ เสียใจ...

 

หนูน้อย

หมาพันธุ์ผสมปนเป ตัวสีน้ำตาลแดง ตัวเมีย เห็นมันมาตั้งแต่มันเด็กๆ แล้วเราก็ยังเด็กอยู่เหมือนกัน

เป็นหมาที่อยู่บ้านข้างๆ สนิทกับบ้านปิ่นมาก เพราะชอบไปเล่นด้วย ถือว่าเป็นฑูตสัมพันธไมตรี ระหว่างบ้านเรา กับ บ้านข้างเคียงได้ดีทีเดียว

เห็นมันอยู่ 3-4 ปี ก่อนที่จะย้ายไปอยู่บ้านคุณยาย พอโตมา ก็ไม่รู้มันหายไปไหน  สงสัยตายแล้วมั้ง??

 

 

ธูป

ธูปเป็นหมาเผือก ตัวผู้เกิดมาพร้อมความผิดปกติของสีผิว  เพราะนัยย์ตาเป็นสีแดง จมูกเป็นสีเทาอ่อนๆ เป็นลักษณ์ของสัตว์เผือก

ธูปอยู่บ้านเดียวกับไอ้หนูน้อย แต่มันมาทีหลัง  ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ เพราะมันชอบทำตัวหยิ่งๆ ไม่ยอมให้ใครจับง่ายๆ เลยไม่ค่อยยุ่งกับมัน

เชอะ !!

 

 

คอนนี่

พันธุ์ผส๊ม...ผสม  ตัวเมียสีน้ำตาลแดง เป็นหมาของป้าอ๋อ  ขายของอยู่ แถวๆบ้าน เพราะว่าไปอุดหนุนร้านป้าแกบ่อย  ก็เลยรู้จักคอนนี่ และสนิทมากกกกก

จนเหมือนหมาของตัวเอง  ว่างๆคอนนี่มันก็ชอบเดินมาหาที่บ้าน มานั่งเล่น นอนเล่น ให้พวกเราแกล้ง  วีรกรรมของคอนนี่คือ มันเคยตามปิ่นไปเดินขบวนแห่ที่โรงเรียนจัดด้วย

แล้วมันก็เคยวิ่งตามรถของพ่อ ไปบ้านคุณยาย ซึ่งต้องผ่านสี่แยกไฟแดงมากมาย แต่มันก็วิ่งตามมา  จนต้องจอดรับมันขึ้นรถไปบ้านคุณยายด้วย อ่ะ  เอากับมันสิ!

ตอนนี้คอนนี่มันก็แก่แล้วหล่ะ  ไม่รู้ตายรึยัง เพราะล่าสุดมันย้ายไปอยู่บ้าน เจ๊เม้าท์ที่เป็นกระเทยวัยดึกเปิดร้านอาหารอยู่ไม่ไกลจากบ้าน

 

 

จุ๊ย ชื่อภาษาอังกฤษคือ  JUICE

จุ๊ยเป็นหมาตัวผู้ ขนสีเหลืองๆ น้ำตาลๆ หน้าเหมือนหมี น่าร๊าก.. ได้มาตอนที่มันก็โตแล้ว เมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว ด้วยความจำใจ

จุ๊ยอยู่ที่บ้านคุณยาย  เป็นหมาของพี่ปูคนที่มาเช่าบ้าน แรกๆ มันชอบเห่าพวกเรา  ก็เลยพยายามไปเล่นกับมัน เอานมช๊อกโกแล็ต แล้วก็ขนมไปให้มันกิน  เจ้าของเค้าบอกว่า 

มันชอบกินขนมปังด้วย   ไปเล่นกับมันบ่อยๆ มันก็เป็นมิตรกับพวกเราโดยดี เพราะเอาของกินไปล่อ  หลายเดือนต่อมาพี่ปูเจ้าของ ต้องไปเมืองนอก ไอ้จุ๊ย เลยต้องอยู่ที่นี่

ก่อนที่พี่ปูจะไป ก็ฝากให้ดูแลหมาจุ๊ยแล้วก็ให้ตังค์ 1,000 บาทเลี้ยงจุ๊ยตลอดชีพ แล้วจุ๊ย ก็อยู่กับพวกเราที่บ้านคุณยาย ตั้งแต่นั้นมา..........จนกระทั่ง

มันตายไปเมื่อ เกือบ 2  ปีที่แล้ว

 

 

ถั่วแดง  ถั่วดำ

มาเป็นแพ็คคู่ ถั่วแดงมีลายสีน้ำตาลแดง ส่วนถั่วดำมีลายสีดำ  เฝ้าดูมาตั้งมันเด็กๆยังไม่หย่านม เป็นหมาของคนข้างบ้านน้า

มันก็ดูน่ารักทั้งคลอกเลย  พวกเราก็เลี้ยงดูป้อนนม เอาตะกร้ามาใส่ให้มันนอน แลดูดีเหมือนคุณหนูเลยทีเดียว

แต่พอมันเริ่มโตมา  รูปร่าง นิสัยมันชักจะเป็นหมาเพลย์บอย โฉด ฉกรรณ์ และดุร้าย หน้าตาขี้โกง  พ่อเห็นท่าจะไม่ดีแล้ว

ก็เลยให้คนขับสามล้อเอาไป  อีกตัวก็แอบเอาใส่รถ แล้วไปปล่อยที่ไกลๆตอนพ่อขับรถไปทำงาน

พอรู้ก็แอบเสียใจกันไป  แต่ยังงัยก็ยอมรับนิสัยนักเลงของมันไม่ได้ ไปซะ ไปซะ

 

กล้ามเนื้อ

ลูกหมาตัวล่าสุด ที่เก็บมารักษา

วันหนึ่งที่ซอยข้างบ้าน มีลูกหมาเดินตัวสั่นขวางทางอยู่ ท่าทางยังไม่อย่านมแม่ซะด้วยซิ  ปิ่นเลยเดินไปอุ้มมา แต่แล้วก็พบว่า มันบาดเจ็บ

ที่ไหล่ขวามันมีรอยแผลลึกเหมือนโดนของมีคมบาด แผลลึกจนเห็นเนื้อในแดงๆของมัน  ก็เลยเรียกมันว่า" น้องกล้ามเนื้อ"  เอายาแดงมาทาให้มัน คิดว่ายาแดงคงเอาไม่อยู่

ก็เลยพามันไปหาหมอ หมอบอกต้องเย็บแล้วหล่ะ  ต้องฉีดยาแล้วเย็บแผล หมาตัวเล็กนิดเดียว มันต้องทนความเจ็บปวดน่าดูเลย สงสารก็สงสาร

เย็บแผลแล้วก็พาน้องกล้ามเนื้อกลับมาบ้าน   ด้วยอาการยังไม่ฟื้นจากความเจ็บปวด  ปิ่นก็ต้องผลัดเวรกับน้องมาดูแลมันตอนดึก  เอายาสีม่วงๆทาให้ 

พอมันเริ่มฟื้นจากฤทธิ์ยาแล้ว  ก็ต้องเอาผ้านุ่มๆ มาพันที่ขาหลังของมัน  เพราะว่ามันจะเอาขาขึ้นมาเกาแผล แผลก็จะหลุดออกมา  หลายวันเหมือนกันนะ

กว่าแผลมันจะหายและแห้งดี กล้ามเนื้อจะได้ตัดไหมแล้วจ๊ะ  เริ่มหายแล้วนะ  แผลเริ่มหายแล้วววว  

เพราะฉะนั้น หัวไหล่ หรือ ขาหน้าของกล้ามเนื้อ จะเหมือนมีอะไรมาขยุ้มๆ เพราะเป็นรอยเย็บ เวลาวิ่งก็จะวิ่งเบี้ยวๆ เพราะเหมือนถูกอะไรรั้งที่ขา น่ารักดี

กล้ามเนื้อร่าเริงมาก เป็นหมาที่อารมณ์ดี  อยากจะเลี้ยงมันให้โตเลย แต่ตอนนี้ขอให้มันแข็งแรงดีก่อน จะเป็นยังงัยค่อยว่ากัน

          น้องสาวของปิ่น พากล้ามเนื้อไปบ้านคุณยาย ในช่วงที่ปิ่นไปสอบเข้ามหา' ลัย น้องโทรมา บอกว่า กล้ามเนื้อตายแล้ว

เพราะถูกหมาดุของคนเช่าบ้านกัดเอา  หมาอะไรใจร้ายยยย กัดได้แม้กระทั่งหมาเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่รู้ประสา  เกลียดมัน"ไอ้พะโล้"

ไอ้มาเวรรรรรร  น้องกล้ามเนื้อเลยต้องตายเพราะ ไอ้พะโล้หางกุด 

เรื่องของหมากล้ามเนื้อทำให้ปิ่นน้ำตาไหลทุกครั้งที่คิดถึงมัน

 

แมวชิดลม  และลูกๆ

ชิดลมเป็นแมว ตัวแรกที่เอามาอุปการะเลี้ยงดูปูเสื่อ  เคยพูดถึงแมวชิดลมในสเปชนี้แล้ว ว่ามันก็น่ารัก ขี้เล่น ตามประสาแมวทั่วไป

ออกลูกมาให้วิ่งเต็มบ้านเรา 4 ตัว ชื่อ บ๊อกแบล็ค(ตัวสีเทาเข้ม)  ทุ๊ดทิ๊ด(สีตุ่นๆ มีจุดสีดำเหมือนไฝอยู่ใต้จมูก)  ถุงทิ้ง (สีขาวลายดำ หางกุดๆ )  ดิ่งดิ๋ง (สีขาวลายจุด หางม้วนเป็นเกลียว 2 รอบ ครึ่ง )  ชื่อที่ตั้งให้พวกมันไม่ค่อยมีคำแปลอะ มาจากความรู้สึกซะมากกว่า  ก็เลยชื่อแปลกๆ เฮอะ  เฮอะ เฮอะ

แต่ตอนนี้ ครอบครัวแมวชิดลม เป็นอันต้องถูกโหวตออกจากบ้านเราไป  เมื่อถึงคราวที่ลูกๆ ของมันโตขึ้น 

 สาเหตุก็เหมือนเดิมคือ ทางบ้านไม่สนับสนุนให้เลี้ยงสัตว์เลือดอุ่น เลี้ยงลูกด้วยนม และขนปุกปุย นั่นเอง

 

แต่หมาๆ แมวๆ ทั้งหลายที่เคยมาใช้ชีวิตที่บ้านหลังนี้ ล้วนแต่มีวีรกรรมที่น่ารัก และสร้างรอยยิ้มให้กับคนในบ้านเราอยู่ไม่ใช่น้อย

ขอบคุณที่พระเจ้าสร้างสัตว์เหล่านี้มาให้เป็นเพื่อนกับมนุษย์...