หมาเห่าส์ หมาเห่าส์

ตอน : วีรกรรมของ หมาๆ แมวๆ

 

 

        ปกติที่บ้านจะไม่สนับสนุนให้เลี้ยงสัตว์เลือดอุ่น หรือสัตว์เลี้ยงขนปกปุย  เนื่องจากว่าจะต้องเป็นภาระแล้ว ยังทำให้เราต้องสงสารมัน เวลาที่มันป่วย หรือ ตาย

จะส่งผลให้จิตใจหมองมัว และสร้างบาปกรรมกันไป  แต่มีสัตว์เลี้ยงจำพวกปลานี่แหละ ที่พ่อเห็นชอบจนช่วงหนึ่งก็ฮิตกันทั้งบ้าน ไปซื้อปลาให้มาเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในตู้ปลา

และอ่างบัวหน้าบ้าน  ก็มีความสุขในการที่จะเข้าออกร้านขายปลากันทั้งบ้าน...

 

แต่เมื่อนับๆดูแล้ว หมา แมว ที่เคยมาร่วมชะตากรรมกับ 3 พี่น้องในบ้านฉันก็มีอยู่ไม่น้อย

 

ปิคนิค

เป็นลูกหมาตัวสีขาว พันธุ์ผสมกลมกลืน ได้มาตอนอยู่ อนุบาล 2 ที่จำได้เพราะมีรูปถ่ายคู่กับมัน

รู้สึกว่าจะหลงเข้ามาในบ้าน แล้วก็ชื่นชมกันได้ซักพักหนึ่ง  ก็ต้องปล่อยมันไป เหตุผลเพราะ

ที่บ้านไม่อยากให้เลี้ยงสัตว์เลือดอุ่น ขนปุกปุยและเป็นตัวเมีย แล้วอีกอย่าง พวกเรายังเป็นเด็กอยู่คงรับผิดชอบชีวิตสัตว์โลกไม่ได้แน่ๆ

เพราะตอนนั้นก็ยังเด็ก ยังอ่านหนังสือไม่ออกเลย

 

 

ดุ๊กดิ๊ก

ได้มาตอน ป 1 มั้ง จากเพื่อนของแม่  หมาที่บ้านเค้าออกลูก ก็เลยได้รับส่วนแบ่งนี้มา 1 ตัว   อยู่ได้ประมาณ 1 สัปดาห์

แล้วก็ฝากเค้าเลี้ยงไว้ เพราะต้องไปต่างจังหวัดกัน 2-3 วัน พอกลับมา คนที่ฝากเลี้ยงบอกว่า ดุ๊กดิ๊ก ถูกรถชนตายแล้ว

ก็เสียใจ เสียใจ เสียใจ...

 

หนูน้อย

หมาพันธุ์ผสมปนเป ตัวสีน้ำตาลแดง ตัวเมีย เห็นมันมาตั้งแต่มันเด็กๆ แล้วเราก็ยังเด็กอยู่เหมือนกัน

เป็นหมาที่อยู่บ้านข้างๆ สนิทกับบ้านปิ่นมาก เพราะชอบไปเล่นด้วย ถือว่าเป็นฑูตสัมพันธไมตรี ระหว่างบ้านเรา กับ บ้านข้างเคียงได้ดีทีเดียว

เห็นมันอยู่ 3-4 ปี ก่อนที่จะย้ายไปอยู่บ้านคุณยาย พอโตมา ก็ไม่รู้มันหายไปไหน  สงสัยตายแล้วมั้ง??

 

 

ธูป

ธูปเป็นหมาเผือก ตัวผู้เกิดมาพร้อมความผิดปกติของสีผิว  เพราะนัยย์ตาเป็นสีแดง จมูกเป็นสีเทาอ่อนๆ เป็นลักษณ์ของสัตว์เผือก

ธูปอยู่บ้านเดียวกับไอ้หนูน้อย แต่มันมาทีหลัง  ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ เพราะมันชอบทำตัวหยิ่งๆ ไม่ยอมให้ใครจับง่ายๆ เลยไม่ค่อยยุ่งกับมัน

เชอะ !!

 

 

คอนนี่

พันธุ์ผส๊ม...ผสม  ตัวเมียสีน้ำตาลแดง เป็นหมาของป้าอ๋อ  ขายของอยู่ แถวๆบ้าน เพราะว่าไปอุดหนุนร้านป้าแกบ่อย  ก็เลยรู้จักคอนนี่ และสนิทมากกกกก

จนเหมือนหมาของตัวเอง  ว่างๆคอนนี่มันก็ชอบเดินมาหาที่บ้าน มานั่งเล่น นอนเล่น ให้พวกเราแกล้ง  วีรกรรมของคอนนี่คือ มันเคยตามปิ่นไปเดินขบวนแห่ที่โรงเรียนจัดด้วย

แล้วมันก็เคยวิ่งตามรถของพ่อ ไปบ้านคุณยาย ซึ่งต้องผ่านสี่แยกไฟแดงมากมาย แต่มันก็วิ่งตามมา  จนต้องจอดรับมันขึ้นรถไปบ้านคุณยายด้วย อ่ะ  เอากับมันสิ!

ตอนนี้คอนนี่มันก็แก่แล้วหล่ะ  ไม่รู้ตายรึยัง เพราะล่าสุดมันย้ายไปอยู่บ้าน เจ๊เม้าท์ที่เป็นกระเทยวัยดึกเปิดร้านอาหารอยู่ไม่ไกลจากบ้าน

 

 

จุ๊ย ชื่อภาษาอังกฤษคือ  JUICE

จุ๊ยเป็นหมาตัวผู้ ขนสีเหลืองๆ น้ำตาลๆ หน้าเหมือนหมี น่าร๊าก.. ได้มาตอนที่มันก็โตแล้ว เมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว ด้วยความจำใจ

จุ๊ยอยู่ที่บ้านคุณยาย  เป็นหมาของพี่ปูคนที่มาเช่าบ้าน แรกๆ มันชอบเห่าพวกเรา  ก็เลยพยายามไปเล่นกับมัน เอานมช๊อกโกแล็ต แล้วก็ขนมไปให้มันกิน  เจ้าของเค้าบอกว่า 

มันชอบกินขนมปังด้วย   ไปเล่นกับมันบ่อยๆ มันก็เป็นมิตรกับพวกเราโดยดี เพราะเอาของกินไปล่อ  หลายเดือนต่อมาพี่ปูเจ้าของ ต้องไปเมืองนอก ไอ้จุ๊ย เลยต้องอยู่ที่นี่

ก่อนที่พี่ปูจะไป ก็ฝากให้ดูแลหมาจุ๊ยแล้วก็ให้ตังค์ 1,000 บาทเลี้ยงจุ๊ยตลอดชีพ แล้วจุ๊ย ก็อยู่กับพวกเราที่บ้านคุณยาย ตั้งแต่นั้นมา..........จนกระทั่ง

มันตายไปเมื่อ เกือบ 2  ปีที่แล้ว

 

 

ถั่วแดง  ถั่วดำ

มาเป็นแพ็คคู่ ถั่วแดงมีลายสีน้ำตาลแดง ส่วนถั่วดำมีลายสีดำ  เฝ้าดูมาตั้งมันเด็กๆยังไม่หย่านม เป็นหมาของคนข้างบ้านน้า

มันก็ดูน่ารักทั้งคลอกเลย  พวกเราก็เลี้ยงดูป้อนนม เอาตะกร้ามาใส่ให้มันนอน แลดูดีเหมือนคุณหนูเลยทีเดียว

แต่พอมันเริ่มโตมา  รูปร่าง นิสัยมันชักจะเป็นหมาเพลย์บอย โฉด ฉกรรณ์ และดุร้าย หน้าตาขี้โกง  พ่อเห็นท่าจะไม่ดีแล้ว

ก็เลยให้คนขับสามล้อเอาไป  อีกตัวก็แอบเอาใส่รถ แล้วไปปล่อยที่ไกลๆตอนพ่อขับรถไปทำงาน

พอรู้ก็แอบเสียใจกันไป  แต่ยังงัยก็ยอมรับนิสัยนักเลงของมันไม่ได้ ไปซะ ไปซะ

 

กล้ามเนื้อ

ลูกหมาตัวล่าสุด ที่เก็บมารักษา

วันหนึ่งที่ซอยข้างบ้าน มีลูกหมาเดินตัวสั่นขวางทางอยู่ ท่าทางยังไม่อย่านมแม่ซะด้วยซิ  ปิ่นเลยเดินไปอุ้มมา แต่แล้วก็พบว่า มันบาดเจ็บ

ที่ไหล่ขวามันมีรอยแผลลึกเหมือนโดนของมีคมบาด แผลลึกจนเห็นเนื้อในแดงๆของมัน  ก็เลยเรียกมันว่า" น้องกล้ามเนื้อ"  เอายาแดงมาทาให้มัน คิดว่ายาแดงคงเอาไม่อยู่

ก็เลยพามันไปหาหมอ หมอบอกต้องเย็บแล้วหล่ะ  ต้องฉีดยาแล้วเย็บแผล หมาตัวเล็กนิดเดียว มันต้องทนความเจ็บปวดน่าดูเลย สงสารก็สงสาร

เย็บแผลแล้วก็พาน้องกล้ามเนื้อกลับมาบ้าน   ด้วยอาการยังไม่ฟื้นจากความเจ็บปวด  ปิ่นก็ต้องผลัดเวรกับน้องมาดูแลมันตอนดึก  เอายาสีม่วงๆทาให้ 

พอมันเริ่มฟื้นจากฤทธิ์ยาแล้ว  ก็ต้องเอาผ้านุ่มๆ มาพันที่ขาหลังของมัน  เพราะว่ามันจะเอาขาขึ้นมาเกาแผล แผลก็จะหลุดออกมา  หลายวันเหมือนกันนะ

กว่าแผลมันจะหายและแห้งดี กล้ามเนื้อจะได้ตัดไหมแล้วจ๊ะ  เริ่มหายแล้วนะ  แผลเริ่มหายแล้วววว  

เพราะฉะนั้น หัวไหล่ หรือ ขาหน้าของกล้ามเนื้อ จะเหมือนมีอะไรมาขยุ้มๆ เพราะเป็นรอยเย็บ เวลาวิ่งก็จะวิ่งเบี้ยวๆ เพราะเหมือนถูกอะไรรั้งที่ขา น่ารักดี

กล้ามเนื้อร่าเริงมาก เป็นหมาที่อารมณ์ดี  อยากจะเลี้ยงมันให้โตเลย แต่ตอนนี้ขอให้มันแข็งแรงดีก่อน จะเป็นยังงัยค่อยว่ากัน

          น้องสาวของปิ่น พากล้ามเนื้อไปบ้านคุณยาย ในช่วงที่ปิ่นไปสอบเข้ามหา' ลัย น้องโทรมา บอกว่า กล้ามเนื้อตายแล้ว

เพราะถูกหมาดุของคนเช่าบ้านกัดเอา  หมาอะไรใจร้ายยยย กัดได้แม้กระทั่งหมาเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่รู้ประสา  เกลียดมัน"ไอ้พะโล้"

ไอ้มาเวรรรรรร  น้องกล้ามเนื้อเลยต้องตายเพราะ ไอ้พะโล้หางกุด 

เรื่องของหมากล้ามเนื้อทำให้ปิ่นน้ำตาไหลทุกครั้งที่คิดถึงมัน

 

แมวชิดลม  และลูกๆ

ชิดลมเป็นแมว ตัวแรกที่เอามาอุปการะเลี้ยงดูปูเสื่อ  เคยพูดถึงแมวชิดลมในสเปชนี้แล้ว ว่ามันก็น่ารัก ขี้เล่น ตามประสาแมวทั่วไป

ออกลูกมาให้วิ่งเต็มบ้านเรา 4 ตัว ชื่อ บ๊อกแบล็ค(ตัวสีเทาเข้ม)  ทุ๊ดทิ๊ด(สีตุ่นๆ มีจุดสีดำเหมือนไฝอยู่ใต้จมูก)  ถุงทิ้ง (สีขาวลายดำ หางกุดๆ )  ดิ่งดิ๋ง (สีขาวลายจุด หางม้วนเป็นเกลียว 2 รอบ ครึ่ง )  ชื่อที่ตั้งให้พวกมันไม่ค่อยมีคำแปลอะ มาจากความรู้สึกซะมากกว่า  ก็เลยชื่อแปลกๆ เฮอะ  เฮอะ เฮอะ

แต่ตอนนี้ ครอบครัวแมวชิดลม เป็นอันต้องถูกโหวตออกจากบ้านเราไป  เมื่อถึงคราวที่ลูกๆ ของมันโตขึ้น 

 สาเหตุก็เหมือนเดิมคือ ทางบ้านไม่สนับสนุนให้เลี้ยงสัตว์เลือดอุ่น เลี้ยงลูกด้วยนม และขนปุกปุย นั่นเอง

 

แต่หมาๆ แมวๆ ทั้งหลายที่เคยมาใช้ชีวิตที่บ้านหลังนี้ ล้วนแต่มีวีรกรรมที่น่ารัก และสร้างรอยยิ้มให้กับคนในบ้านเราอยู่ไม่ใช่น้อย

ขอบคุณที่พระเจ้าสร้างสัตว์เหล่านี้มาให้เป็นเพื่อนกับมนุษย์...