ฝัน

จำกันได้มั้ยว่าความฝันเราเป็นภาพสีอะไรหลังจากที่เราลืมตาตื่น

ปิ่นเคยรู้มาว่า ความฝันของเราเป็นภาพสีขาวดำ หรือไม่ก็ถูกเส้นบางๆกั้นอยู่ระหว่างที่เรานึกคิด จนราวกับว่ามันผ่านมานานแล้วจนเราไม่สามารถนึกออก

แต่คืนหนึ่ง ทำให้ปิ่นมั่นใจว่า ความฝันของเรามีภาพเป็นสีด้วยล่ะ

…กลางป่าดิบชื้นราวจะเป็นฤดูใบไม้ผลิ สีสันของต้นไม้ใบหญ้า เป็นสีส้มและเขียวอ่อน ภาพสีนวลๆ จู่ๆก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วฉันก็ได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ภาพของเธอเป็นภาพที่ดูจางๆ สวมเสื้อผ้าสีสดใส คล้ายๆชุดฮันบกของเกาหลี  หน้าตาน่ารัก เธอพยายามสื่อสารอะไรกับฉันบางอย่าง ซึ่งฉันทำท่ากล้าๆกลัวๆและไม่เข้าใจเธอ   จนรู้สึกได้ว่าเธอหมดหวังในทีท่าของฉัน และกำลังจะเดินจากไป

     ทันใดนั้นฉันก็นึกคำทักทายภาษาที่คิดว่าเธอจะเข้าใจ  “อันยองอันซาโย”  ฉันพูดทักขึ้นมา  เพราะเป็นประโยคเดียวที่ฉันนึกออก

แล้วเธอก็หันกลับมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มนัยหน้า  เราได้กลายเป็นเพื่อนกัน  เธอเล่าเรื่องราวอดีตของเธอให้ฉันได้รับรู้

ฉันพาเธอไปพบกับคนที่เธอรัก  ในบ้านที่เคยเป็นบ้านของเธอ โดยที่มีฉันเพียงคนเดียวที่สามารถมองเห็นเธอ และสื่อสารกับเธอได้  ฉันจึงกลายเป็นคนกลางระหว่างโลกของเธอกับโลกของเรา   เธอได้บอกเล่าเรื่องราวให้คนในครอบครัวของเธอรับรู้ ว่าชีวิตเธอเป็นอย่างไร หลังจากที่เธอไม่มีวันได้กลับมาที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว

       เรื่องราวในฝันที่ฉันได้เจอในคืนนั้น แม้จะเป็นเรื่องราวที่พิสูจน์ไม่ได้ ว่าทำไมฉันถึงฝันแบบนี้ แต่อย่างน้อยเรื่องเล่าจากความฝัน ที่ฝังใจมาจนถึงขณะที่ฉันตื่น  ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจราวกับได้ช่วยเหลือคนคนหนึ่งให้มีความสุข .....

เป็นเรื่องที่แปลกมากที่ฉันได้ฝันออกมาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว และคิดว่าความฝันในคืนนั้น เป็นฝันที่สวยที่สุดเท่าที่ความทรงจำของฉันได้บันทึกไว้ ที่น่าสนใจที่สุดคือ สีของความฝันเป็นสีสันที่ชวนให้ฝันอีก

จริงๆนะ

“ฉันไม่ใช่คนช่างฝัน ไม่ได้อินกับนิยายรัก แล้วให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น แต่ความฝันก็คือความฝัน ภาพที่เห็นนั้นมันก็อยู่ในฝันต่อไป”