หลังจากที่พักน่องจากการปั่นจักรยานไปเรียนที่มหา'ลัยได้ เกือบสามปี

ป๊ะป๋าประธานรถมอไซด์ที่บ้านมาไว้ให้มาขับเฉิดฉายในเมืองนครปฐม

ไปนู่น ไปนี่ กับเพื่อนๆอย่างเปรมปรีดิ์  แต่แล้ว.......

 

เด็กแว๊นๆ อย่างช้านก็พลาดดดดดด

 

วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๐๐๗ ปีการศึกษาต้น ของชีวิตนักศึกษาปี ๔

ด้วยความที่ตื่นกันเช้าๆ เพื่อจะไปเรียนวิชา sport science แต่อาจารย์งดclassค่า

อิปิ่นอยากไปกินข้าวเช้าที่ที่มันไกลๆรัศมี หน้ามหาลัย และห่างไกลหอพัก

เลยชวนเนเน่เพื่อนสาวข้างห้องไปแอ่วแถวองค์พระปฐมฯ กัน

เล็งร้านติ่มซำไว้ หมูเฮาจะเข้าไปเจี๊ยะในร้านโชคดีติ่มซำ

โอ้ว อาหารเหลาๆซูสีไทเฮาอย่างเราๆจะตามไปกิน ^^

 

และแล้วก็ขับอ้อมทางสี่แยกซักนิดหนึ่ง เพื่อความปลอดภัยในการขับขี่(เพราะการขี่รถย้อนศร มันอันตราย !!!)

 

แล้วก็ปลอดภัยจริงๆ เพราะมีตำรวจโบกรถให้  ขับมาประกบเล๊ย  โบกๆๆๆ

 

 

โบกให้กุจอด  โอ้วจ๊อด!!! กุว่าแล้วตำรวจดักซุ่ม สังหรในดวงจิต เปรยๆไว้ตั้งแต่ออกสตาร์ทมาแล้ว

"จะเจอตำรวจป่าววะ"  แหม อายุยืนจริงๆ ถามหาปุ๊บ ก็ได้เจอสมใจ (สมมัน!!)

 

โถ่ เอ๊ย อีกไม่กี่ร้อยเมตร ก็จะเจอร้านโชคดีติ่มซำ แล้ว  ดันมาโชคร้าย เจอตำรวจเรียกเสียค่าปรับ

ข้อหาไม่สวมหมวกกันน็อค กับ พรบ.บูด(พรบ.หมดอายุ) ใบขับขี่ก็ไม่ได้เอามาอีก

เลยต้องไปแวะโรงพัก ทั้งๆที่ร้านติ่มซำห่างแค่เพียงเอื้อมมือ

 

แหมะ !! อยู่มาจนเข้าปีที่ ๔ แล้วเพิ่งจะมาพลาดท่าเสียค่าปรับสินไหมให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ฮ่วย !!

 

 

 

 

นั่งลง ณ จุดเสียค่าปรับ ทำตามขั้นตอนของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์อย่างไม่ขัดขืน

ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนอีกข้อหา คือ หลบหนีคดี

ฮู้วววว  โดนปรับไป ๒๐๐ บาท ต่อรองแล้ว ก็ไม่ยอมลดให้

แถมมาถามอีกว่า รับสอนพิเศษภาษาอังกฤษเด็กๆมั้ย

 

เค้าคงเห็นว่าอยู่คณะอักษร เลยถามดู เผื่อจะเจอผู้ต้องหาที่มีความสามารถทางภาษาอังกฤษไปสอนพิเศษให้ลูก

 

อ๊ะ จับผิดคนแล้วค่า  หนูโง่อังกฤษอย่างรุนนี ลืมหมดแล้วแหละ (กรูคิดในใจ)

 

 

เสียค่าปรับแล้ว เซ็นต์ชื่อแล้ว  จะรอช้าอยู่ไย  โชคดีติ่มซำที่เล็งไว้ กำลังรออยู่

กุจะไปแด๊กติ่มซำ

 

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ชื่อร้านคือ โชคดีติ่มซำนี่หว่า ไม่ได้ชื่อ โชคดีหมวกกันน็อค

มันเลยกันตำรวจจับไม่ได้ เลยต้องยอมจำนน ทำตามกฎหมาย

 

 

ปล. ติ่มซำอร่อยดี